“ထံုးဘို မွ ေတာင္နံရံကပ္ ေရွးဘုရားမ်ား ရိွရာ အေကာက္ေတာင္”


 

01 A Kyauk taung
ျပည္ ထံုးဘို အေကာက္ေတာင္က ေရွးဘုရားလက္ရာေတြ က တကယ္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလြန္းလွပါတယ္ ေရွးယခင္က ေလွကုန္သည္မ်ားဟာ အခြန္မ်ား (Customs) ေကာက္ခံရာ ေဒသျဖစ္လို ့ အခြန္မ်ား ေကာက္ခံရာ အေကာက္ေတာင္လို ့ နာမည္ထြင္ေခၚပါတယ္


“ဟိုးအရင္တုန္းက ေလွထိုးသားေတြက ေအာက္ျပည္က ကုန္ေတြကို အထက္အညာဆီ တက္ၿပီးကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္လုပ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔က ေလနဲ႔ရြက္လႊင့္ၿပီး ေလွထြက္ရတာျဖစ္ တဲ့အတြက္အခုအေကာက္ေတာင္လို႔ သတ္မွတ္ ထားတဲ့ေနရာကိုေရာက္ရင္ ေလတိုက္မယ့္အခ်ိန္ ကုိေစာင့္ရင္းနဲ႔ သူတို႔ေတြက ဘုရားဆင္းတု ေတာ္ပံုေတြကို ေက်ာက္ေတာင္ေတြရဲ႕ နံရံမွာ ထုထြင္းခဲ့ၾကပါ
တယ္။ အဲဒါေတြက အေကာက္ ေတာင္ရဲ႕ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ဆြဲေဆာင္ မႈေတြထဲက တစ္ခုပါ” ဟု ျမန္မာတိုင္း(မ္)မွာ ေရးထားတာလည္း မွတ္သားရသည္။

05 A Kyauk taung

ေနာက္ၿပီး ဒီေနရာဟာ ဧရာဝတီျမစ္ဆိပ္နားနီးတဲ့ ေလွမ်ားနဲ႔ ေရေၾကာင္းမွ ကုန္သြယ္စီးပြားကူးသန္းေရာင္းဝယ္ခဲ့ရာ ေဒသျဖစ္ခဲ့လို ့လည္း စီးပြားျဖစ္ထြန္းခဲ့ဟန္တူပါသည္။
ေလွ ကုန္သည္မ်ားႏွင့္အတူပါလာတဲ့ ေက်ာက္ဆစ္ပန္းပုပညာရွင္မ်ားဟာ
ေတာင္နံရံမွာ ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္မ်ား အစီအရီ ထြင္းထုခဲ့ေလသလားဆိုၿပီး
ဆက္လက္ စဥ္းစားေတြးေနၾကည့္ပါတယ္
02 a kyauk taung


အေကာက္ေတာင္ နံရံကပ္ဘုရားမ်ားကို ဧရာဝတီျမစ္ကေန စက္ေလွေတြ ေပၚကေန ဖူးရမွာ ျဖစ္ၿပီး ေတာင္ေပၚ ေရႊျမင္တင္ေစတီ ဘုရားရိွရာကို ေတာင္အနည္းငယ္တက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ေရွးေဟာင္းသမိုင္း၀င္ ေရႊျမင္တင္ေစတီကေတာ့ ေရွးကုန္းေဘာင္ေခတ္အခါက ထံုးေစတီျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယခုအခါတြင္ ေရႊသကၤန္းကပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

အရင္ေခတ္အခါက ဘုရားတစ္ေထာင္ အေကာင္ေတာင္ဆိုၿပီး ရိွခဲ့ရာမွ
ယခုအခါ သံုးရာ့ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္ ႔ေလာက္သာ ရိွေတာ့သည္။

အထက္ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလိပ္ေတြက်ဴ း ေက်ာ္လာစဥ္
စစ္သူႀကီးမဟာဗႏၶဳလ သား ေမာင္ေမာင္တင္ က အေကာက္ေတာင္ေပၚကေန စစ္သေဘၤာေတြကို ေတာ္လွန္တိုက္ခိုက္ခဲ့တာေၾကာင့္ စစ္ဒဏ္ ေတြ ခံရကာ နံရံဘုရားေတြ ဗံုးေတြမွန္ခဲ့ၿပီး ပ်က္စီးခဲ့ရပါတယ္၊ မုိးရြာသြန္းမႈမ်ားလို ့ၿခံဳေတြကြယ္ ၊ ရာသီဥတုဒဏ္ေတြေၾကာင့္
ယခုအခါ ေက်ာက္ေတာင္ နံရံကပ္ဘုရားေပါင္း သံုးရာ့ခုႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ခန္ ့သာ ဖူးေတြ ့ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္ ဟု လမ္းၫႊန္က ရွင္းျပပါသည္ ။

07
စစ္ဒဏ္ မိုးဒဏ္ ေလဒဏ္ ရာသီ
ဥတုဒဏ္မ်ားခံခဲ့ရတဲ့ နံရံထက္က ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္မ်ားလက္ရာမ်ားက ဒီေန႕ေခတ္လက္ရာေတြနဲ႔ မတူပါ
ေတာင္ေစာင္းနံရံထက္ သစ္ပင္ခ်ံဳႏြယ္မ်ားအၾကား ေရွးဘုရားလက္ရာမ်ားက အလြန္ ၾကည္ညိဳသပၸါယ္စရာေကာင္းလြန္းလွပါသည္

 

 

အေကာက္ေတာင္မွာ ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္မ်ားမွာ ျမစ္ကမ္းနားနီးတဲ့ ေတာင္နံရံကပ္ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္မ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ  ေရရွည္တည္တံခိုင္ၿမဲေစရန္

ေညာင္ေထာက္သည့္ ဓေလ့ကိုလည္း ေတြ ့ျမင္ခဲ့ရသည္။

IMG_9428

ေရႊျမင္တင္ေစတီရိွရာသို ့ေတာင္ေပၚတက္ရာတစ္ေလွ်ာက္

 

ရာင္စံု၀ါးေခ်ာင္းေလးမ်ားကို ေရာင္းသူမ်ားႏွင့္ စည္ကားေနသလို ဘုရားဖူးမ်ားမွလည္း လိုရာဆုကို ေတာင္းၿပီး ေညာင္ေထာက္ၾကသည္။

 

IMG_1182

 

03 a kyauk taung

အေကာက္ေတာင္ နံရံကပ္ဘုရားေတြကို စက္ေလွေပၚကေန
ဖူူးေမွ်ာ္ဓာတ္ပံု႐ိုက္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

08 a kyauk taung

ပံုပါ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းမွာ ဆိုက္ေရာက္ၿပီး ေတာင္ေပၚေရႊျမင္တင္ေစတီရွိရာကို ေတာင္အနည္းငယ္ တက္ရမွာပါ
ေတာင္ေပၚမွာ ဘုရားဖူးၿပီးရင္ တျခားကားလမ္းနဲ႔ ျပန္လို႔ ရပါတယ္ ။

09 a kyauk taung

ေႏွာင္းလူတို႔တည္ထား ထြင္းထုထားခဲ့တဲ့ လက္ရာေသသပ္ေျပာင္ေျမာက္လွတဲ့ ေတာင္နံရံကပ္ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္မ်ားအား ျမစ္ဧရာမွ သက္ေသထူကာ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္ေနာ္ – – –

Written & PHOTOGRAPHY BY:
Flying^A^

စိန္၀ယ္ရာတြင္ မပါမျဖစ္ စမ္းစစ္ရမည့္ 4 C’S ….


စိန္ေကာင္း၀ယ္ဖို ့ အေရးပါတဲ့ အခ်က္ေလးခ်က္ရိွပါတယ္..အဂၤလိပ္လို အတိုေကာက္ကေတာ့ မွတ္သားဖို ့လြယ္တဲ့
(4 C ) လို ့ေခၚတဲ့ စီေလးလံုးပါ…။

စိန္ေတြရဲ ့တန္ဖိုးအဆင့္ကို ဒီဇယားေလးထဲမွာသတ္မွတ္ေပးထားပါတယ္။

(၁) Carat လို ့ေခၚၾကတဲ့ စိန္ရဲ ့အေလးခ်ိန္ (Weight) အရြယ္အစားပါ

စိန္မွာ အရပ္စကားနဲ ့ေျပာလွ်င္ တစ္လံုးစီး၊ ႏွစ္လံုးစီး၊ သံုးလံုးစီး အစရိွသျဖင့္ အေလးခ်ိန္ေပၚမူတည္ၿပီး စိန္ တစ္ပြင့္ သို ့မဟုတ္ စိန္ေတြရဲ ့ကာရက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး တန္ဖိုးသင့္ၾကပါတယ္။ စိန္တစ္ပြင့္အရြယ္က ခုႏွစ္လံုးစီးဆိုလွ်င္ ေစ်းခ်ဳိၿပီး တစ္လံုးစီးဆိုလွ်င္ သူ ့ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေစ်းႀကီးေနေတာ့သည္။ သို ့ေပမယ့္ စိန္ေစ်းကို အရြယ္အစား (C) တစ္မ်ိဳးတည္းျဖင့္လည္း ဆံုးျဖတ္လို ့မရပါ။ စိန္ပြင့္ကသာ အရြယ္အစားႀကီးေပမယ့္ အျပစ္အနာအဆာပါၿပီး ေသြးပံုေသြးနည္းကလည္း မေကာင္းဘဲ အေရာင္၀ါတဲ့ စိန္မ်ိဳးဆိုလွ်င္ေတာ့ ေစ်းခ်ိဳေပလိမ့္မည္။ C ေလးမ်ိဳးတုိ ့နဲ ့ဆံုးျဖတ္မွသာလွ်င္ စိန္တန္ဖိုး တစ္စံုတရာ ေပၚလြင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

(၂) Clarity ဆိုတဲ့ စိန္ရဲ ့သန္ ့ရွင္းမႈ…

( ဒီေနရာ မွာ အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္က သာမန္မ်က္စိနဲ ့မျမင္ႏိုင္တဲ့ စိန္ရဲ ့အျပစ္အနာအဆာေတြပါပဲ… စိန္တစ္ပြင့္ကို ရုတ္တရက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္အေရာင္ေတြက အရမ္းေတာက္ၿပီး
ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးနဲ ့သိပ္ကိုလွလုိ ့ အျပစ္အနာအဆာ သိပ္ကင္းတယ္လို ့ မထင္လိုက္ပါနဲ ့..။ မွန္ဘီလူးနဲ ့တင္ေတာင္ မဟုတ္၊ စိန္ၾကည့္တဲ့ Microscope ေခၚတဲ့ အႏုစိတ္မွန္ဘီလူးနဲ ့ အေသးစိတ္ ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့မွ စိန္ေတြမွာ အက္ရာ ပါ မပါ၊ အစက္ အေျပာက္ ရိွမရိွ ျမင္ေတြ ့ႏိုင္လို ့ပါ။ လူေတြမွာ အျပစ္အနာအဆာ ကင္းတဲ့လူရွားသလုိ စိန္ေတြမွာလည္း အစက္အေျပာက္ အျပစ္အနာ အနည္းအမ်ား ရိွတက္ၾကပါတယ္။
စိန္မွာအျပစ္အနာပါ မပါ အစက္အေျပာက္ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ သတ္မွတ္ထားတာကို ဒီပံုေလးမွာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။

စိန္တစ္ပြင့္ဟာ အျပစ္အနာနည္းေလ ေသးေလ သူ ့တန္ဖိုးဟာ ႀကီးေလ ပါပဲ။
တန္ဖိုးႀကီး စိန္ပြင့္မ်ားကို ၀ယ္ယူမည့္သူတစ္ေယာက္ဟာ နားလည္တက္ကၽြမ္းတဲ့သူနဲ ့ျပဖို ့လိုအပ္တာ အမွန္ပါ။

(၃) Color လို ့ေခၚေ၀ၚတဲ့ စိန္ရဲ ့အေရာင္အဆင္း

စိန္နဲ ့ပက္သက္လာလွ်င္ အေရာင္မွာလည္း မပါမျဖစ္ အေရးပါေနျပန္သည္။ ကၽြန္မငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးအေတြးမ်ိဳးဆိုလွ်င္ စိန္က အျဖဴေရာင္ပဲ ၊ ဘာအေရာင္မွ မရိွဘူး ဟု အလြယ္တကူ မွတ္လိုက္ရံုျဖင့္ ရႏိုင္ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းေတာ့ စိန္မွာ အျဖဴေရာင္သန္းေနရံုနဲ ့ ျဖဴသည္ဟု မယူဆႏိုင္၊ စိန္ေတြရဲ ့အေရာင္ကို ေသခ်ာစမ္းသပ္ၿပီး အေရာင္ကို ခဲြျခားၾကည့္လိုက္ပါက သဘာ၀အတိုင္း အေရာင္မဲ ့(သို ့) အျဖဴေရာင္ မွ အ၀ါေရာင္ေဖ်ာ့အထိ ရိွတက္ေလသည္။ စိန္ေတြမွာ အေရာင္အားျဖင့္ ပယင္းေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္၊ အျပာေရာင္ အစရွိသျဖင့္အေရာင္မ်ိဳးစံုရိွတဲ့ စိန္ေတြလည္း ရိွပါတယ္။
အဲသည္လို ရွားပါးတဲ့အေရာင္ရိွလို ့ ဆန္းၾကယ္မႈတစ္ရပ္အေနျဖင့္ လူေတြက ေစ်းႀကီးေပး ၀ယ္တက္ၾကပါတယ္။

စိန္ေတြထဲမွာ Colorless လို ့ေခၚတဲ့ ျဖဴဆြတ္ အေရာင္ရိွတဲ့ စိန္ဟာ တန္ဖိုး အႀကီးဆံုးပါပဲ ။ စိန္ရဲ ့အေရာင္ကို ရည္ညႊန္းတဲ့ေနရာမွာ
ABC ကေန မစဘဲ D ကေနစၿပီး D,E,F ကေန S-Z ဆိုၿပီး ခဲြျခားထားပါတယ္။

D,E,F အဆင့္ေတြမွာ အေရာင္မဲ့စိန္လို ့သတ္မွတ္ထားၿပီး O,P,Q,R အဆင့္ေတြက အေရာင္သန္းတဲ့ စိန္ အျဖစ္ ေဖာ္ျပပါတယ္။ X,Y,Z+ ဘက္ေရာက္ရင္ေတာ့ အေရာင္ရိွတဲ့ စိန္ျဖစ္သြားပါၿပီ ဟု ဆိုၾကပါတယ္။

(၄) Cut ဟုေခၚေသာ စိန္ေသြးပံုေသြးနည္း
စိန္ေတြရဲ ့အလွကို ေပၚထြက္လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုကေတာ့ စိန္ေသြးပံုေသြးနည္းပါ။ ေရွးစိန္ေတြဆိုရင္ သိပ္အေရာင္မထြက္ဘဲ ခပ္တံုးတံုးႀကီးျဖစ္ေနျခင္းမွာ စိန္ေသြးပံုေသြးနည္းမ်ား ကြာျခားေနသလားဟု ထင္မွတ္မိသည္။ စိန္ေတြကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ မွန္ကြက္ဟု ေခၚေသာ (Table facet) ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး၊ စိန္ပြင့္ရဲ ့ပယ္ (Crown) ႏွင့္ ခၽြန္း (Pavilion) တို ့ကလည္း အခ်ိဳးအစား တိက်မွန္ကန္ဖို ့လိုအပ္ပါေသးတယ္။ စိန္ကို အခ်ိဳးက်က်ေသြးႏိုင္ဖို ့ကၽြမ္းက်င္တဲ့ စိန္ေသြးဆရာ လိုအပ္ပါတယ္။
‘S ကေတာ့ Shape ဆိုတဲ့ စိန္ရဲ ့ ပံုပန္းသ႑န္ျဖစ္တဲ့အတြက္ Cut ထဲမွာ ပါ ပါတယ္။
အေရးႀကီးတဲ့ စီေလးမ်ိဳးၿပီးရင္ေတာ့ အလြယ္တကူမွတ္သားႏိုင္တဲ့ S ကေတာ့ (Shape ) ဆိုတဲ့ စိန္ရဲ ့ ပံုပန္းသ႑န္ပါ။ စိန္ကိုေသြးတဲ့ေနရာမွာ အရြယ္ပံုစံလိုက္ၿပီးေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ အ၀ိုင္းပံုစံ၊ ဘဲဥပံုစံ၊ ေလးေထာင့္ပံုစံ၊ မိုးစက္ပံုစံ၊ အသဲပံုသ႑န္ စသည့္ျဖင့္ စိန္ရဲ ့ ပံုပန္းသ႑န္ေတြ ကဲြျပားႏိုင္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အ၀ိုင္းပံုစံသာ ေသြးေလ့ရိွပါတယ္။

၀ယ္ယူမယ့္ စိန္ပြင့္ႀကီးေလ တန္ဖိုးမ်ားေလ ျဖစ္သလို ေသခ်ာစမ္းစစ္ၾကည့္ရမည့္ အခ်က္ေတြကလည္း မ်ားပါတယ္။ စိန္ေကာင္းတစ္ပြင့္တန္ဖိုးကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြနဲ ့ တန္ဖိုးျဖတ္စစ္ေဆးၾကည့္မွသာ ပိုၿပီး ထိေရာက္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္လည္း ေစ်းကြက္ထဲမွာ အရည္အေသြးသတ္မွတ္ၿပီးသား (Certificate) လက္မွတ္ပါတဲ့ စိန္ေတြရဲ  ့တန္ဖိုးဟာ ႀကီးျမင့္ေနေတာ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ျမေလးသွ်င္

ကိုးကား ။ ။ ေမာင္၀င္းျမတ္ – ရတနာျမတ္ရႈ

လမ္းျပပါအံုး အလင္းေရာင္ရယ္


ေမလ မီးပ်က္တာ ေနရာမေရြးဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္…

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ အႀကံေပး ဦးျမင့္ ပါ၀င္တဲ့ ၊The Bottom Billion စာအုပ္ကို ေရးတဲ့ Professor Paul Collier နဲ ့ အခြန္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးဆိုင္ရာ Professor Robert Conrad တို ့ေဟာေျပာတဲ့ “Reform strategy and People-centered development” (25.5.2012) ေန ့ေဟာေျပာေဆြးေႏြးပဲြမွာ မီးႏွစ္ႀကိမ္တိတိ ပ်က္သြားပါေၾကာင္း… ။

ကိုယ္တို ့ျမန္မာျပည္လာၿပီး တရားေဟာတဲ့ ဒီႏိုင္ငံျခားသားႀကီးႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ေဟာေျပာေနတုန္း မီးပ်က္လုိ ့စိတ္ထဲ ဘယ္လိုေနမယ္မွန္းမသိ… ကၽြန္မစိတ္ထဲကေတာ့ က်လိ က်လိနဲ ့…

သူတုိ ့ေျပာသည့္ People-centered development အစား Infrastructure Based development ကို ပဲ အရင္ေဆြးေႏြးလိုသည့္စိတ္ေတြက တဖြားဖြား ျဖစ္မိခဲ့သည္။

ကၽြန္မစိတ္ထင္ Topic ႀကီးက တအားေလးသြားလို ့မီးအား မႏိုင္လို ့မ်ားလား…


အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ဒီ Topic ႀကီးကို သိပ္နားမလည္ပါ..

Paul Collier ေရးတဲ့ (The Bottom Billion) ဆိုတာကို ဦးဟန္ထြန္းက ေအာက္ေျခသန္းတစ္ေထာင္ဆိုၿပီး ျမန္မာဘာသာျပန္ထားပါတယ္။

ကၽြန္မမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ ဆိုးလဲဆိုရင္ စာအုပ္ေတာ့၀ယ္ထားၿပီး မအားဘူးအေၾကာင္းျပၿပီး အဲဒီ့စာအုပ္အခုထိ မဖတ္ရေသး..။

ေဟာေျပာပဲြေခါင္းစဥ္က ျပည္သူ ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ ့ဆိုင္တဲ့ အခြန္အေၾကာင္းအရာမ်ားပါလုိ ့Public Adminstration အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္သည္မို ့ (MPA) မ်ား အတြက္ ပိုၿပီး အဆင္ေျပႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးပါ..

သို ့ေပမယ့္ သိထားသင့္သည္မို ့သြားနားေထာင္မိသည္ကိုး..(အဲသည္လို သြားကဲမိတာ)

ႏိုင္ငံတကာအဆင့္ စင္ကာပူကို အတုယူေနတဲ့ ကၽြန္မတို ့ႏိုင္ငံမွာ…အင္း…အရင္ကလို မီးပ်က္တာက မဆန္းပါ
စင္ကာပူဟာ သံယံဇာတ မရိွလို ့People centered development ဆိုရင္ ဒါေတြကိုျဖည့္ဆည္းဖို ့
ကိုယ္တို ့ဆီမွာ အရင္ဆံုး အေျခခံအေဆာက္အအံု Foundation ေတြျဖစ္တဲ့ လမ္းတံတား ေရမီးေတြကို လံုေလာက္ေအာင္ …
အမွန္ေတာ့ လံုေလာက္ေအာင္ ဆိုတဲ့ စကား မသံုးခ်င္ေတာ့ပါဘူး..
ဒါေတြကို တက္ႏိုင္သေလာက္ ျဖည့္ဆည္းေပးဖို ့…လိုပါတယ္။
ႏိုင္ငံျခားက ထုတ္လႊင့္တဲ့ သတင္းတစ္ခုမွာ ဟိုတစ္ေန ့က ေတြ ့လိုက္ရပါတယ္..
ရန္ကုန္ၿမိဳ  ့ေတာ္ႀကီးအတြင္းမွာပါတဲ့ လိွဳင္သာယာဘက္က  ရြာတစ္ရြာ မွာ ေရေတြခမ္းလို ့ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးဦးေဆာင္ၿပီး ေရသန္ ့ဘူးႀကီးေတြ သြားလွဴဒါန္းတာ ေတြ ့လိုက္ရပါတယ္။
သြားလွဴတဲ့  ရြာမွာ  ေရလာလွဴတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ကိုရင္ေတြ ဦးဇင္းေတြက ေရသန္ ့ဘူးႀကီးေတြကို ထမ္းၿပီး ေရေပးေ၀ေနပံု…
သကၤန္းေတြေပၚမွာ ေရဘူးႀကီးေတြ ထမ္းလုိ ့…သကၤန္းေတြလည္း ေရေတြစိုကုန္လို ့…
ကၽြန္မေလ..ဒီသတင္းကို ၾကည့္မိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္…
ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဦးဇင္းေတြ ကုသိုလ္ရတာေပါ့ ဆိုၿပီး…ေျဖသိမ့္လိုက္ပါတယ္…
အမွန္ေတာ့ ဒီအလုပ္ေတြကေလ..ဘယ္သူ ့အလုပ္ေတြလဲ…ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္က တပ္မိပါေသးတယ္..

ေရေတြခမ္းလို ့ရြာေတြကို ပရဟိတအသင္းေတြကလည္း သြားလွဴၾကတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ၾကားေနရပါတယ္..

သာဓု  အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခၚမိပါတယ္…

ခက္တာက သာဓုပါခင္ဗ်ာဆိုၿပီး ေျပာေနရုံႏွင့္မၿပီးေသာ အေၾကာင္းအရာျဖစ္သည္မို ့ …

ေရေတြရွားလာတာ ခမ္းလာတာေတြက အခုေလာေလာဆယ္ေျဖရွင္းလို ့ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြျဖစ္ေပမယ့္
ဒီအေၾကာင္းအရာမ်ိဳးဟာ ေနာင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္ေရာက္ရင္ ကမာၻမွာေတာင္ ေရရွားပါးတဲ့ျပႆနာေတြ ျဖစ္လာဖို ့တြက္ခ်က္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ပါ…

ကၽြန္မတို ့တိုင္းျပည္ဟာ သံယံဇာတေတြ ေပါၾကြယ္၀တဲ့ႏိုင္ငံမွာဆိုၿပီး….ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြကုိ ေရရွည္အေနနဲ ့တြက္ခ်က္ဖို ့လိုေနပါၿပီ..
ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ျမန္မာပညာရွင္မ်ားေရာ၊ ႏိုင္ငံျခားပညာရွင္မ်ားေတြက ဒါေတြကို တြက္ခ်က္ၿပီးေလာက္ ျဖစ္မွာပါ…ေမလအတြင္းတုန္းကလည္း Renewable Energy နဲ ့ပက္သက္လုိ ့ေဆြးေႏြးပဲြေတြလည္း လုပ္ေၾကာင္း ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္..

စီမံကိန္းဆိုတာကလည္း ဆဲြရ အရမ္းလြယ္ၿပီး လုပ္ရအရမ္းခက္ပါတယ္…

အခုလို ဒီမိုကေရစီ အကူးအေျပာင္းကာလမွာ တိုင္းျပည္အခ်ိဳးအေကြ ့မွာ ထိမ္းရလည္း ခက္ပါတယ္…

ေျပာသလုိ မျဖစ္ …ျဖစ္သလိုလည္း မေျပာၾကဖို ့အေရးႀကီးတဲ့ကာလလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မတို ့ဆီမွာ လူမွန္ ေနရာမွန္ ကိစၥက ထင္သေလာက္ မျဖစ္လာေသး

တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုးအတြက္ တာ၀န္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေလးတယ္ဆိုတာ စာေတြဖတ္ေလ ပိုနားလည္ေလပါပဲ..

တကယ့္ ဟဲဗီးစာေတြက..စာဖတ္လို ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို နားလည္ေလ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခ်က္က ခ်မိေလ…၀ူး..ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့..။
ဒါေၾကာင့္ မဖတ္တာဘဲ ေကာင္းသည္ ဟုၿပီး မဖတ္၊ မဖတ္ေတာ့ မတက္…အဲ..သည္လိုနဲ ့ …ရြာလည္…တိုင္ပတ္..။

ဒါေၾကာင့္ အဲသည္လို တာ၀န္ႀကီးေတြကို လူမွန္ ေနရာမွန္ စနစ္တက်နဲ ့ အသီးသီး မွ်ေ၀ ယူၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ ဟု ေတြးမိပါတယ္။

ႏိုင္ငံတကာေရာက္ေနတဲ့ လူေတာ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးေတြ ့ရပါတယ္..။

တကယ္ေတာ္တဲ့ တက္တဲ့ သူေတြ လႊတ္ေတာ္ထဲ ေရာက္ဖို ့အားေပးခ်င္ပါတယ္…

အခုတေလာ ေဒါက္တာ မာတင္လူသာကင္း ေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းေလး တစ္ေၾကာင္း သေဘာက်မိပါတယ္..

သူေျပာထားသည္မွာ…

အေမွာင္ကေန အေမွာင္ထုကို ဖယ္ခြင္း မေပးႏိုင္ပါဘူး…. အလင္းေရာင္ကသာ ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္..
အမုန္းေတြက အမုန္းတရားေတြကို ဖယ္ရွား မေပးႏိုင္ပါဘူး...ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာသာလွ်င္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္ပါတယ္…

ကၽြန္မတို ့ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြကိုင္ၿပီး  ဆုေတာင္းေနျခင္းမွာလည္း ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆဲြဖို ့မဟုတ္ပါ..

အေမွာင္ထဲမွာ အလင္း ရလို၍သာ ျဖစ္ပါတယ္…

အလင္းေရာင္ရမွလည္း ကိုယ္တို ့ေတြ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းကို ျမင္ရမည္ေပါ့…

လမ္းေပ်ာက္ေနၾကသူေတြကလည္း မ်ားသည္မို ့ေလ…

ကၽြန္မတို ့ေတြကလမ္းမွန္ကိုေရာက္ဖို ့အလင္းေရာင္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတဲ့ လူေတြပါ…

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ … ယံုၾကည္ခ်င္ပါတယ္…..။

ေရွ  ့ဆက္ၿပီး ဘာေရးရမွန္းကို မသိေတာ့လုိ ့.မၾကာမီ မီးပ်က္မွာစိုးလို ့..ဒီေလာက္နဲ ့သာ…

ျမေလးသွ်င္
{၂၅.၅.၂၀၁၂}

ျမန္တိုင္းမေကာင္းပါတဲ့


ျမန္တိုင္းမေကာင္းပါတဲ့

ေရွးေဟာင္း ဂရိျပဇာတ္ေရးဆရာ ” ဆိုဖိုကယ္လ္” သည္ စကား၀ိုင္းတစ္ခုတြင္
မိမိသည္ ကဗ်ာသံုးပုဒ္ကို သံုးရက္တိတိ ပင္ပင္ပန္းပန္းေရးခဲ့ရသည္ဟု ေျပာမိသည္။
ဤစကားကို ၾကားေသာ္ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳအဆင့္သာ ရိွေသာ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က အထင္ေသးသံျဖင့္ ေျပာသည္။

” သံုးရက္ဟုတ္လား၊ က်ဳပ္ဆို အဲဒီေလာက္ အခ်ိန္ရရင္ အပုဒ္တစ္ရာေတာင္ ေရးးႏိုင္ပါရဲ ့” ဟုဆိုေသာအခါ

ဆိုဖိုကယ္လ္က ျပန္ေျပာလိုက္သည္မွာ

“ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကဗ်ာေတြဟာ သံုးရက္ပဲ ခံလိမ့္မယ္ဗ်”

ေမာင္ေကာင္းထုိက္ရဲ ့ သူတုိ ့လည္း ရယ္စရာေျပာတက္သည္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

လွမ္းခ်င္ ကမ္းတင္ေနသည့္ အနာဂါတ္အျမင္


ကၽြန္မအာရံုထဲတြင္ လွ်ံထြက္ေနသည့္အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုရိွပါသည္။ အဲသည့္အေၾကာင္းမွာ အနာဂါတ္ျဖစ္ပါသည္။ အနာဂါတ္သည္ လူတို ့အတြက္ မေတြးခ်င္လို ့လည္း မရ၊ ႀကိဳတင္ဘြားကနဲေပၚေပါက္လာမည့္ အရာလည္း မဟုတ္။ သို ့ေသာ္ အနာဂါတ္သည္ ႀကိဳတင္ခန္ ့မွန္းခြင့္ရၾကၿပီး လူေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္စားတက္ၾကသည္၊ ဒီလိုမဟုတ္ရင္ စိုးရိမ္စရာေတြအတြက္ ေတြးၿပီး ပူပင္တက္ၾကသည္ေပါ့။

ေခတ္မွီေသာ ညဏ္အေမွ်ာ္အျမင္ရိွေသာ ႏိုင္ငံတိုင္း၊ လူမ်ိဳးတိုင္း အနာဂါတ္ကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး စီမံခန္ ့ခဲြတက္ၾကေလသည္။ ထိုအထဲတြင္မွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ ကုိယ့္အတြက္သာမဟုတ္ဘဲ ေရရွည္ တိုင္းျပည္နဲ ့လူမ်ိဳး အတြက္ ေမွ်ာ္ၾကည့္္တက္ၾကေလသသည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အခ်ိန္ကိုစီမံခန္ ့ခဲြမႈလုပ္ကာ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီကို ေျပးျမင္ၿပီး ႀကိဳတင္စီမံခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ၾကေလသည္။ ကၽြန္မဖတ္ဖူးေသာ စီမံခန္ ့ခဲြမွဳစာအုပ္တစ္အုပ္ထဲတြင္ ဂ်ပန္ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ ့အနာဂါတ္ေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ႀကိဳတင္စီမံခ်က္ထဲမွာ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ စီမံကိန္းအတြက္ ပါ၀င္ေၾကာင္း ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ ေရတိုကို မၾကည့္ပဲ ေရရွည္ကို သူတို ့ထည့္တြက္ၾကည့္သည္မွာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ သက္တမ္းထက္ပင္ေက်ာ္လြန္ေနၿပီး သားစဥ္ေျမးဆက္ စီမံကိန္းထိေတာင္ ေရာက္သြားပါသည္။ ထိုသို ့ ႏွစ္ေပါင္းၾကာရွည္စြာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ထိမ္းသိမ္း ႏိုင္ရန္ ဘိုးသက္ရွည္ဂ်ပန္ကုမၸဏီမ်ားမွာ အနာဂါတ္ေကာင္းေကာင္းကို ဖန္တီးစီမံ၍ ႀကိဳတင္စီမံကိန္းမ်ားျဖင့္ အနာဂါတ္အျမင္တည္ေဆာက္ၾကသည္မွ အတုယူအားက်ဖြယ္ေကာင္းလွပါသည္။

အနာဂါတ္အျမင္အေၾကာင္းေတြးေနရင္း  ကၽြန္မတို ့ငယ္စဥ္က သင္ၾကားခဲ့ရေသာ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရမိပါသည္။ ပံုျပင္ကို အားလံုးလည္း သိၾကပါမည္။ အတိအက်မဟုတ္ေတာင္ အဓိကအေၾကာင္းအရာေတာ့ မွတ္မိေနပါသည္။  အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ အပင္စိုက္ေနသည္ကို လမ္းတြင္ေတြ ့ေသာလူက ထူးဆန္းၿပီး ေမးျမန္းေသာအခန္းျဖစ္ပါသည္။ အဘိုးအိုမွာ ေသဆံုးခါနီးအရြယ္ျဖစ္သည့္အတြက္ အဘယ့္ေၾကာင့္ အပင္ပန္းခံၿပီး စိုက္ပ်ိဳးေနရသနည္း ဟုေမးျမန္းခ်က္အေပၚ  ေနာင္လာေနာင္သား ျဖစ္သည့္ သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားအတြက္ စိုက္ပ်ိဳးေနရပါသည္ ဟု အဘိုးအိုေျဖၾကားခ်က္ အာေဘာ္မွာ ကၽြန္မအခုထက္ထိ ႏွစ္သက္သေဘာက်တုန္းျဖစ္ပါသည္။

ေကာင္းကင္အႏုပညာ မဂၢဇင္းမွ သည္ေမာ္ႏိုင္ရဲ  ့၂၀၃၀ ကဗ်ာေလးဖတ္ရေသာအခါ ကၽြန္မရင္ထဲ အမ်ိဳးအမည္ မသိေသာ ခံစားမွဳတမ်ိဳး ၀င္ေရာက္မိပါသည္။ ေခါင္းစဥ္ကိုက ၂၀၃၀ ဆိုေတာ့  အနာဂါတ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ပံုႏွင့္စာမ်ားျဖင့္ အျမင္အာရံုကိုတင္ဆက္သြားသည္။
အကယ္လို ့မ်ား ဒီ  “၂၀၃၀ “ကဗ်ာပံုကုိ နားလည္လားေမးရင္ “အင္း…” ဟု မအူမလည္ေတာ့ေျဖျဖစ္မည္ ျဖစ္ၿပီး ရွင္းျပဟုဆိုလာခဲ့ရင္ “ဟင့္အင္း” ဟု
အေလာတႀကီးေျဖၾကည့္မည့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။ မယံုလွ်င္ ဖတ္ၾကည့္ပါေနာ္..

ဒီကဗ်ာပံု နမိတ္ဟာ ဘာကို ဆိုမလဲ? .. ဒီကဗ်ာထဲမွာ ဘာေတြပါလဲ? ဒီကဗ်ာရဲ ့အေၾကာင္းဟာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းလား ၊ လူမွဳေရးအေၾကာင္းလား တိုင္းျပည္ေတြအေၾကာင္းလား စသည္ စသည္ စမ္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ ၀ကၤပါပံုကဗ်ာကဲ့သုိ ့ပင္ ရွဳတ္ေထြးသြားပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာကို သေဘာက်လားဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္၀န္ခံလိုက္ရပါသည္။ ဟုတ္ကဲ့..ဒါေၾကာင့္မို ့ဒီအနာဂါတ္အေၾကာင္း ေရးခ်င္စိတ္ လံုး၀ျဖစ္သြားၿပီး ေရးခ်မိလို ့ပါပဲ။

အနာဂါတ္အေၾကာင္းေတြက ဘယ္ႏွစ္ ဘယ္သကၠရာဇ္ေရာက္ရင္ကမာၻပ်က္မည္၊ ကမာၻႀကီးမွာ ဘာျဖစ္မည္ စေသာ  2012 Movie ေတြအစ ေပၚထြက္လာသည္။ ေဗဒင္ေတြေဟာၾက ၊ သက္ျပင္းတခ်ခ်နဲ ့ လူေတြေတာ့အျငင္းအခုန္ျပဳၾကသည္။  ကၽြန္မကေတာ့ ျဖစ္လည္း တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္တာမွမဟုတ္တာ၊ အမ်ားနဲ ့ျဖစ္တာပဲ ဘယ္တက္ႏိုင္ပါ့မလဲ ဟုသာ ယူဆမိသည္။ ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္ တရားသေဘာသာ မွတ္ယူမိပါသည္။

ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတြအေၾကာင္းေျပာရင္ 2050 ေရာက္ရင္ ကမာၻေပၚမွာရိွတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအလိုက္ တန္းစီလိုက္ပါက ဂ်ီဒီပီ(GDP) အမ်ားဆံုး နံပါတ္တစ္ေနရာကေန ဗိုလ္ဆြဲမည္မွာ တရုတ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေၾကာင္း ဖတ္ဖူးလိုက္ရသည္။  ခုႏွစ္အလိုက္ ကိန္းဂဏန္းေတြျဖင့္ စနစ္တက်တြက္ခ်က္ထားေသာ ဒီအေၾကာင္းကို ပညာရွင္မ်ားက အနာဂါတ္ကို တြက္ခ်က္ရာ ကၽြမ္းက်င္လွပါလား ဟု အံၾသေငးေမာေနမိသည္။ ၾကာၾကာအံၾသခ်ိန္မရေတာ့၊ တရုတ္ႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့ေဘးခ်င္းကပ္၊ ဒါဆို ငါတို ့ျမန္မာႏိုင္ငံေရာ ဆိုၿပီး…
ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ဆက္မတြက္တက္သျဖင့္ ဒီေနရာတြင္ အစေဖာ္ၿပီးရပ္ထားလိုက္ပါသည္။

ကၽြန္မနားထဲ ပလူပ်ံေနေသာ စကားမ်ားစြာလည္း ရိွပါေသးသည္။
“အနာဂါတ္နဲ ့ေတြးမပူၾကနဲ ့ ၊ အခုေလာေလာဆယ္ လုပ္စရာရိွတာကိုသာ ဆက္လုပ္”
အဂၤလိပ္လိုေတာ့ အၿမဲလိုလိုၾကားဖူးျမင္ဖူးတဲ့ စာသားက
“Yesterday is history, tomorrow is mystery, and today is a gift; that’s why they call it the present.”
အခုလက္ရိွအခ်ိန္သာလွ်င္ အဖိုးတန္ဆံုးေသာ အခ်ိန္ဟု ေျပာႏိုင္တဲ့ စကား၊
သမိုင္းသင္တာ မအေအာင္လို ့ဆိုတဲ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္းေျပာခဲ့တဲ့စကား
အတိတ္ သမိုင္းကို စာအုပ္ႀကီးထဲမွာပဲ ခ်ထားလို ့မရတဲ့ အမွားအမွန္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္တိုင္ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ကာ ျပင္ဆင္တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါမွ ေတာ္ကာက်မယ့္ ဘ၀မွာ
အခုလက္ရိွအခ်ိန္ ဒီေန ့ဟာ လက္ေဆာင္ေလးပဲဆိုတာခံယူၿပီး
အနာဂါတ္ကိုေတာ့ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ၾကပါစို ့။ လူဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့အသက္ရွင္ေနတာ မဟုတ္ပါလား။

အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္  ဒီသံုးရပ္မွာ ၀ဲဂယက္လို က်င္လည္ေနဆဲ….သို ့ေသာ္လည္း လွမ္းခ်င္ ကမ္းတင္ေနသည့္ အနာဂါတ္အျမင္ျဖင့္ ခံစားမိလုိက္ပါသည္။

ေယာနိေသာ မနာသီကာရျဖင့္
ေလးစားလွ်က္
ျမေလးသွ်င္

ဒဂၤါး ႏွစ္ဖက္သို ့


အေတြ ့အႀကံဳအေရးႀကီးလား ပညာတက္ (သို ့)ပညာရွင္ ျဖစ္ဖုိ ့အေရးႀကီးလား ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ကၽြန္မ ပတ္၀န္းက်င္မွာေရာ ကိုယ္တိုင္ေရာ ရင္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္လာရိုက္ခတ္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က သင္တန္းတစ္ခုမွာ အတူတက္ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က စာအုပ္တစ္အုပ္ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရာမွ နည္းနည္းအစေပၚလာေသာ အရာျဖစ္သည္။ သူက ကၽြန္မကို ေမးခဲ့ပါတယ္။
” နင္ ေရာဘတ္ကီယိုဆာကီ (Robert Kiyosaki) ေရးတဲ့ ျမတ္ၿငိမ္း စတဲ့ စာေရးဆရာအေတာ္မ်ားမ်ား ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ဆင္းရဲ ေဖေဖ ခ်မ္းသာေဖေဖ (Rich Dad Poor Dad) စာအုပ္ ဖတ္ၿပီးၿပီလား ” တဲ့။

ကၽြန္မကလည္း “အိမ္မွာ စာအုပ္အေသးေလး ရိွပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သိပ္ နားမလည္ဘူး” လို ့၀န္ခံလိုက္ပါတယ္။

” ဒါဆို နင္အဲသည့္စာအုပ္ကို ေသခ်ာျပန္ဖတ္ၾကည့္ တကယ္ေရးထားတာ သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ဖတ္ရင္ အေဖႏွစ္ေယာက္ရိွေၾကာင္းအျပင္ ထူးမွာမဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူ ့အေဖအရင္းဟာ တကယ့္ကုိ ပညာတက္ ပညာရွင္ျဖစ္ၿပီး ဆင္းရဲသြားတယ္၊ သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ ့အေဖကေတာ့ ပညာတက္မဟုတ္ေပမယ့္ လက္ေတြ ့လုပ္လို ့ေအာင္ျမင္ႀကီးပြားခ်မ္းသာသြားလို ့သူ ့ေမြးစား အေဖအျဖစ္ ခ်မ္းသာတဲ့အေဖနည္းအတိုင္း လက္ေတြ ့သင္ယူႀကိဳးစားခဲ့လို ့ေရာဘတ္ကီယိုဆာကီဟာ အလြန္ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ ၊ နင္ေသခ်ာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ တကယ့္ကို မွတ္သားဖို ့ေကာင္းတယ္ ” ေျပာၿပီး စာအုပ္ကို ထပ္ဖတ္ဖို ့ညႊန္းဆိုခဲ့ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ စာအုပ္ကို ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ သူေျပာတဲ့ Theme တကယ္ရသြားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ့ ေရာဘတ္ကီယိုဆာကီအေၾကာင္းကုိ ထပ္ၿပီးပိုသိခ်င္လို ့သူေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြ သူ ့ရဲ ့ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းေတြ သူကိုယ္တုိင္ေဟာခဲ့တဲ့ ေဟာေျပာပဲြ အေခြကို ေသခ်ာနားေထာင္ၾကည့္မွ သူ ့ဘ၀မွာ ဆင္းရဲတဲ့ ဖခင္ရယ္၊ ခ်မ္းသာၿပီး ေသခ်ာ စံယူခဲ့တဲ့ ေမြးစားဖခင္ေၾကာင့္ သူေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ ့ဘ၀အေတြ ့အႀကံဳေတြက အားက်စရာေကာင္းသလို ပညာတက္ၿပီးဆင္းရဲတဲ့ ဖခင္ရင္း ျဖစ္ေစခ်င္သလို ပညာယူခဲ့ၿပီး သူေရးတဲ့စာအုပ္ေတြဟာ Top Ten Best seller စာေရးဆရာအဆင့္၀င္ၿပီး အၾကာႀကီး ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ ့ဖခင္ဆင္းရဲခဲ့တာကို ျမင္ၿပီး သူ ့လို မျဖစ္ရေလေအာင္ ဂ်ပန္-အေမရိကန္ ကျပားအျဖစ္ ဟာ၀ိုင္ယီကၽြန္းကေန မီလ်ံနာအဆင့္ခ်မ္းသာခဲ့ေအာင္ လုပ္ျပႏိုင္သူပါ။
စာအုပ္ဖတ္ၿပီးကတည္းက စဥ္းစားၾကည့္ေနပါသည္။ လက္ေတြ ့နယ္ပယ္ထဲမဆင္းပဲနဲ ့(Academic) ပညာရွင္သမားမ်ားေတြဟာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္မ်ားမွာ စာေတြ ့သက္သက္သာ ရိွေနတာမ်ားသည့္အတြက္ ဘယ္လိုမွ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါ။ စာေတြ ့နဲ ့လက္ေတြ ့ေပါင္းရမယ္ ဆိုတဲ့ စကားကို လက္ကိုင္ထားတဲ့ ပညာရွင္မ်ားကိုလည္း ေလးစားစြာ ေတြ ့ရၿပီး သူတို ့ကိုယ္တိုင္ေအာင္ျမင္ ေနတာကိုလည္းေတြ ့ရပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ား စာေရးဆရာမ်ားမွာ ပညာရွင္အဆင့္ေတြ ့ရပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာဆိုလွ်င္ ကၽြန္မတို ့ျမန္မာစာေရးဆရာေလာကမွာ စာေရးဆရာအမ်ားစုမွာ ဆင္းရဲပါတယ္။ တကယ့္ကို ေအာင္ျမင္တဲ့ ထိပ္တန္းစာေရးဆရာဆိုမွ လက္ဖ်ားေငြသီးပါတယ္။ က်န္တဲ့ နာမည္ရ စာေရးဆရာမ်ားအတြက္ စာမူခမွာ အေတာ္နည္းပါးၿပီး မေျပာပေလာက္ေသာ စာမူခက အေတာ္ကသိကေအာက္ႏိုင္လွပါတယ္။ ဒီကိစၥမ်ိဳးမွာ အဘက္ဘက္ကေန အမ်ားႀကီး ျမွင့္တင္ဖုိ ့လိုပါတယ္။
လက္ေတြ ့မွာမေအာင္ျမင္ေသာ Academic ပညာရွင္တို ့အမ်ားစုမွာ အေတြးအေခၚအယူအဆ အမွားအမွန္ အေၾကာင္းအက်ိဳးအေပၚတြင္ ရိွသည္။ လက္ေတြ ့အေတြ ့အႀကံဳမရိွေသာအခါ သင္ထားရေသာ သီအိုရီႏွင့္စာမ်ားသည္ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ရသည္။ ေခတ္အေျခအေန အေျပာင္းအလဲႏွင့္ သင္ထားခဲ့ရေသာ ပညာရွင္မ်ား၏ စာမ်ားႏွင့္ ထပ္တူညီမႈ မရိွပါက ပညာရွင္တို ့သည္ ေခတ္အေျပာင္းအလဲဒဏ္ကို ဘယ္လိုမွ အမီွလိုက္ႏိုင္စြမ္း မရိွေသာေၾကာင့္ က်ရံွဳးၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပညာရွင္ေတြဘက္က စာေတြ ့ကသက္သက္ ၊ တကယ္လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ လက္ေတြ ့က သက္သက္ ျဖစ္ေနလို ့ အစစအရာရာ မေအာင္ျမင္တာဟု စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ လက္ေတြ ့ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ လုပ္ေဆာင္သူမ်ား မေပါင္းစပ္ႏိုင္ေသးတာ အေတာ္မ်ားပါသည္။
ထို ့ေၾကာင့္ ဘာသာရပ္နယ္ပယ္အသီးသီးတြင္ အလြန္ေနာက္က် က်န္ရစ္ေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ စာေတြ ့နဲ ့လက္ေတြ ့တကယ္ ေပါင္းစပ္ႏိုင္မွ ရလဒ္ေကာင္းမ်ား ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။

ကၽြန္မေတြ ့ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ကုမၸဏီတစ္ခုမွာလည္း လက္ေတြ ့လုပ္ငန္းလုပ္လာလို ့ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ရွစ္တန္းပညာေလာက္သာသင္ခဲ့ရတဲ့သူေဌးဟာ သူ ့ကုမၸဏီကို အုပ္ခ်ဳပ္ရာမွာ ေရွးက်တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္နဲ ့အုပ္ခ်ဳပ္လို ့တကယ့္လက္ရိွေခတ္သစ္ စီမံခန္ ့ခဲြမႈနဲ ့ ဘယ္လိုမွ အံမ၀င္ပဲ လုပ္ငန္းလုပ္ရာမွာ ၀န္ထမ္းေတြ အတြက္ အေတာ္ကသိကေအာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ကုမၸဏီဟာ အမ်ားႀကီး ဆက္တိုးတက္မယ့္အစား ထိုက္သင့္သေလာက္သာ ေအာင္ျမင္ပါေတာ့တယ္။
တကယ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ လက္ေတြ ့ေအာင္ျမင္ေနေသာ ရွစ္တန္းပညာေလာက္သာ သင္ဖူးေသာ လုပ္ငန္းရွင္မွာ Master Degree ဘဲြ ့ရ ပညာတက္ကို အလုပ္မွာေခၚယူခိုင္းႏိုင္တာကို ကၽြန္မကုိယ္တိုင္ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ပညာရွင္ပညာတက္ေတြ အႏွိမ္ခံရေသာ ဘ၀လား ရုတ္တရက္ စဥ္းစားမိေကာင္း စဥ္းစားႏိုင္ပါသည္။ လက္ေတြ ့ႀကီးပြားေအာင္ျမင္ေအာင္ ထိုရွစ္တန္းပညာေလာက္ႏွင့္ ေအာက္ေျခသိမ္းအိတ္ထမ္းဘ၀မွ တကယ္လည္း ေအာက္သက္ေက်ကာ ရိုးသားႀကိဳးစားခဲ့လို ့ဆိုတာ ရုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ သာမန္လူမ်ား မသိႏိုင္ပါ။
ပညာတက္ပညာရွင္မ်ား မ်က္ႏွာငယ္ရသလို ခံစားႏိုင္ေသာ္လည္း တကယ့္လက္ေတြ ့မွာ ပညာရွင္မ်ားေလ့လာရွာေဖြ ေဖာ္ထုတ္ၾကသည္မ်ားမွာ သူတို ့ေလ့လာေတြ ့ရိွသမွ် ေရွးက အေတြ ့အႀကံဳေပါင္းမ်ားစြာ ေလ့လာစမ္းစစ္ခ်က္မ်ားေပၚအေျခခံလို ့ ေခတ္အေျခအေနနဲ ့လိုက္ေလ်ာညီေထြပါက ပညာရွင္မ်ားမွာ လက္ေတြ ့နယ္ပယ္မွာ အလြန္ တန္ဖိုးရိွလွပါတယ္။ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ ေဟာေျပာပဲြမ်ား က်င္းပေပးျခင္းဟာ တကယ့္ကို တန္ဖိုးရိွပါတယ္။
ပညာရွင္မ်ားရဲ ့ရွာေဖြေတြ ့ရိွခ်က္မ်ားဟာ (R &D) သုေတသနဖံြၿဖိဳးတိုးတက္မႈမ်ားေပၚ အေျခခံၿပီး ေခတ္နဲ ့အညီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ရွာေဖြ အားထုတ္ ေလ့လာႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။

ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္စိုးေရးသားထားတဲ့ အဓိက စီးပြားေရး အိုင္ဒီယာမ်ား စာအုပ္မွာ အေတြ ့အႀကံဳေပၚအေျခခံတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦး နဲ ့စီးပြားေရးပညာရွင္ တို ့အေၾကာင္း ေရးထားတာ အလြန္မွတ္သားဖုိ ့ေကာင္းလို ့မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္။

တစ္ခါတုန္းက ႏိုင္ငံျခားမွာ ျပဳလုပ္သည့္ စီးပြားေရးအေၾကာင္းအရာ ဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပဲြ တစ္ခုတြင္ စီးပြားေရး ပညာရွင္ အေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္တို ့သည္လည္း တက္ေရာက္ၾကပါသည္။ ထိုေဆြးေႏြးပဲြတြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတစ္ဦးသည္ သူ၏ စီးပြားေရး အေတြ ့အႀကံဳတစ္ခုကို တင္ျပပါသည္။ ေစ်းကြက္၌ အေျခခံ စားသံုးကုန္စည္တို ့၏ ေစ်းႏွဳန္းကိန္း (CPI= Consumer Price Index) ႏွင့္ ေငြေဖာင္းပြမႈႏႈန္း ( Inflation rate) မည္မွ် အထိ ဆက္စပ္ေၾကာင္းကို သူေကာက္ယူထားသည့္ စာရင္းဇယားမ်ားႏွင့္ တင္ျပလာပါသည္။ သူ၏ စာရင္းမ်ားအရ တစ္ႏွစ္လွ်င္ Inflation Rate 14% ႏွင့္ မွန္မွန္ႀကီး တိုးလာရာ (၅) ႏွစ္အတြင္းမွာပင္ စားသံုးကုန္စည္တုိ ့၏ ေစ်းႏွဳန္းမွာ ႏွစ္ဆျဖစ္လာေၾကာင္း စာရင္းဇယားမ်ားႏွင့္ တင္ျပသြားသည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ အေတာ္မ်ားမ်ားက သူ၏ ႀကိဳးစားမႈအတြက္ ေ၀ဖန္ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါသည္။ အပင္ပန္းခံၿပီး ေကာက္ယူထားသည့္ စာရင္းေတြမွ တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ စီးပြားေရး ပညာရွင္ေတြ (Academics) ဘက္ကမူ သိပ္မလႈပ္ၾကပါ။ အေၾကာင္းတစ္ခုခု ရိွရေပမည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးက ရိပ္မိပါသည္။
ထို ့ေၾကာင့္ ပညာရွင္မ်ားဘက္သို ့လွည့္ၿပီး ” လူႀကီးမင္းတို ့ဘာေျပာစရာမ်ား ရိွပါသလဲ” ဟု ဖိတ္ေခၚလိုက္သည္။ ထိုအခါတြင္ စီးပြားေရးပညာရွင္တစ္ဦးက ” လူႀကီးမင္းခင္ဗ်ား ‘ Rule of 70 ‘ ကို သိပါသလားခင္ဗ်ား ” ဟု ေမးလိုက္ပါသည္။ သည္အခါမွာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးက ရိုးရိုးသားသားႏွင့္
” မသိပါဘူး” ဟု ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ” ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပထားတာနဲ ့ဘယ္လို ပတ္သက္ေနပါသလဲ” ဟု ေမးရာ ” Rule of 70 ” သေဘာကေတာ့ (၇၀) ကိုတည္၊ ရိွတဲ့ Inflation Rate နဲ ့စား၊ ရတဲ့ ရလဒ္ကေတာ့ အခုျဖစ္ေနတဲ့ ေစ်းႏွဳန္းေတြ၊ ေနာင္ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္မွာ ဘယ္ႏွစ္ဆျဖစ္မယ္ ဆိုတာကို ျပျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ” ဟု ဆိုသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ Inflation Rate က ၁၄ %၊ ၎ကို (၇၀) အေျခတည္ၿပီး ၁၄% နဲ ့စားလိုက္လွ်င္ အေျဖမွာ (၅)ရရိွမည္ ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ထိုေငြေဖာင္းပြမႈ ႏႈန္းႏွင့္သာ သြားလွ်င္ (၅) ႏွစ္အတြင္း ရိွသည္ ့ေစ်းႏွဳန္းမ်ား ႏွစ္ဆျဖစ္သြားသည္ ဆိုသည့္သေဘာျဖစ္သည္။
စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအေနႏွင့္ ထို ” Rule of 70 ” စီးပြားေရးအိုင္ဒီယာသေဘာကို နားလည္မည္ဆိုလွ်င္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး၊ ကိန္းဂဏန္းေတြ တစ္ၿပံဳႀကီးႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ေျပာစရာ မလိုေတာ့ပါ။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး လူမႈေရးနယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ လက္ေတြ ့လုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ားႏွင့္ ပညာရွင္ အသိုင္းအ၀ိုင္းသည္ ခဲြျခားမရေသာ ဒဂၤါးျပားသဖြယ္ျဖစ္သည္။ ေခါင္းႏွင့္ပန္း သဖြယ္ျဖစ္ေနေသာ အလွည့္၀ယ္ ႏွစ္ဖက္ကို ယတိျပတ္ခဲြျခားထားေသာ္လည္း ႏွစ္ဘက္ေပါင္းမွ ရေသာ တကယ့္တန္ဖိုး ဒဂၤါးတစ္ခုေတာ့ ရိွေနမည္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ျမေလးသွ်င္

စာညႊန္း။ ။ (၁) ျမတ္ၿငိမ္း – ဖေအႏွစ္ဦးသင္ေပးတဲ့ ဆင္းရဲနည္း ခ်မ္းသာနည္း
(၂) ညီညီႏိုင္- ခ်မ္းသာေစခ်င္လြန္းလို ့ပါ။
(၃) ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္စုိး(ေဘာဂေဗဒ) -အဓိက
စီးပြားေရးအိုင္ဒီယာမ်ား

(MMG အမွတ္တရ စာအုပ္)